Pontiac GTO  (1964-1974)

Ég og GTO

Það var alveg óviljandi sem ég gerðist GTO-maður. Mínir fyrstu bílar voru jeppar. Þegar ég ákvað að losa mig við einn af þeim, Dodge Power Wagon árgerð 1968 sem ég var búinn að gera upp allrækilega, lenti ég í því að taka GTO 1969 uppí. Þetta var árið 1987. Auðvitað var ætlunin að selja þann bensínsvelg, en fáir vildu kaupa og þeir fáu sem höfðu smekk fyrir kagganum vildu setja ónýta bíla uppí.

Á þessum árum var ég nemandi og síðar samstarfsmaður ákafs pontiacunnanda, Arnlaugs Bergssonar. Hann klifaði á því að pontiac GTO væri óskaplega merkilegt fyrirbæri. Ingimar Baldvinsson klifaði á því sama, og smám saman fór ég að trúa þessum ágætu mönnum. Minn GTO hafði þó gengið í gegnum ýmsar hremmingar hjá fyrri eigendum, og því taldi ég mér trú um að upprunalega hefði hann staðið undir því hrósi sem þeir vinirnir hlóðu á hann.

GTOinn var reyndar nokkuð heillegur miðað við aldur og fyrri störf. Þó voru gluggarammarnir að framan og aftan orðnir rotnir. Einhver af fyrrverandi eigendum hafði reynt viðgerð af veikum mætti en ekki tekist að stöðva lekann sem fylgdi. Ég smíðaði upp framrammann eftir bestu getu en tókst þó ekki að stöðva lekann frekar er fyrirrennurum mínum.

Bíllinn kom upphaflega til landsins 1973. Sveinn Halldórsson fyrrum Selfyssingur keypti hann (og þann gula líka ásamt 2 öðrum bílum) í Norður-Carolinafylki í Bandaríkjunum. Bílarnir voru í eigu dánarbús og höfðu staðið inni í hlöðu síðan fjölskyldan sem átti þá lenti í slysi. Þegar Sveinn keypti bílinn var hann keyrður 27 þúsund mílur, og þegar hann var seldur 7-8 árum síðar var hann keyrður um 70 þúsund mílur.

Allmargir sveitungar mínir (Selfyssingar) hafa átt þennan umrædda bíl eftir að Sveinn seldi hann. Þar má nefna forfallna pontiacmenn, Eið og Ingimar Baldvinssyni og  Þóri Sverrisson, og Einar Baldursson sem seldi mér gripinn. Einhverjir þessara manna áttu GTOinn jafnvel oftar en einu sinni!

Bíllinn átti ekkert sérlega góða vist hjá mér fyrstu árin. Að minnsta kosti einn vetur stóð hann úti lítt hreyfður. Ryðið fór að troðast gegnum lakk og spartl á neðanverðum brettum og hurðum. Annan vetur dvaldi GTO í hlöðu uppi á Skeiðum í nokkuð góðu yfirlæti og lét ekki mikið á sjá. Minkahundur bónda var hins vega nálægt því að fá hjartaáfall þegar GTO var settur í gang um vorið, enda var pústkerfið farið að láta á sjá. Loks fékk hann inni hjá pabba gamla, Skúla Magnússyni járnsmið á Selfossi, sem tók að dunda sér við að ryðbæta gripinn. Þar með hófst endurnýjunarskeið sem nú hefur staðið í allmörg ár eins og vera ber.


© Gísli Skúlason 2003